Alentejo Vakantiehuizen

Noord-Alentejo is een uitgestrekt gebied van ongeveer 6000 km2. De rivier de Tejo (Taag) markeert de grens met Beira Baixa, tussen de monding van de rivier de Sever en de Belver Reservoir.

In het uiterste westen, de Sorraia hydrografisch bekken markeert de overgang naar Ribatejo, terwijl in het zuidelijk gebied, de Raden van Avis en Sousel een natuurlijke verbinding met Centraal-Alentejo vast te stellen. In, het oosten, de grens volgt de lijn van de grens met Spanje, dat loopt tussen de monding van de Sever en de zuidelijke grens van het gebied van Elvas, dicht bij de Guadiana.

Vanuit het oogpunt van landschap, het is mooi en divers, met inbegrip van een beschermd gebied van 31.750 hectare - het natuurpark van de Serra de S. Mamede-waar stijgt de hoogste piek in de Alentejo.

Het klimaat is gematigd, met zowel de Middellandse Zee en (continentaal kenmerken. De gemiddelde temperatuur van de koudste maand is 5,8 ° C (Marvao) en van de warmste maand ligt tussen 21,8 ° C en 24,4 ° C voor de regio als geheel.

In de lente en de herfst zijn de temperaturen zeer aangenaam en de variatie matig. De zomers zijn heet en droog en de winters vochtig en koud, met de gemiddelde jaarlijkse neerslag in Marvao en Portategre de hoogste in de Alentejo (boven de 900mm).

Aangezien deze gemiddelde waarden zomerse dagen met temperaturen van 35 ° tot 40 ° en winter dagen met zeer lage temperaturen, in het bijzonder op de hogere grond van de Serra de S. Mamede, licht, koel kleding kan bevatten wordt geadviseerd voor de zomer en warm kleding voor de winter.

Vanuit het administratief oogpunt, Noord Alentejo J komt overeen met het district Portalegre, Er zijn 15. Raden, namelijk: Alter do Chao, Arronches, Avis, Campo Maior, Castello de Vide, Crato, Elvas, Fronteira, Gaviao, Marvão, Monforte, Nisa, Ponte de Sor, Portalegre en Sousel.

Allen zijn verbonden binnen de toeristische regio van S. Mamede, met zijn basis in Portalegre, een autonome regionale organisatie die hen vertegenwoordigt op dit gebied.

Met een bevolking in de orde van 126.500, is de bevolkingsdichtheid laag: ongeveer 20 inwoners per km2, variërend tussen een minimum van 8 inwoners per km2 (Monforte) en een maximum van 55,2 inwoners per km2 (Portalegre).

Naast de natuurlijke, architectonische en etnografische erfgoed, heeft alle toeristische mogelijkheden bij uitstek, en wat de industrie bevindt zich voornamelijk in Portalegre en Ponte de Sor, de economische activiteit van de regio ontwikkeld rond de mijnbouw, bosbouw, het kweken van soorten van wild en voor landbouw, evenals producten zoals kurk, sier rotsen, wijnen, olijfolie, kaas, vleesconserven en honing.

Met het vliegtuig De regio wordt bediend door drie luchthavens: Lissabon, Faro en Badajoz (Spanje). Door grond ten aanzien van de hoofdsom wegennet, is Noord Alentejo bediend door twee snelwegen (A1 en A6), die samen met twee belangrijkste wegen (IP2 en IP6). Voor iedereen die voornemens is om te komen tot de regio via de belangrijkste wegennet, zou de volgende routes nuttig zijn:

ensen van de noordkust: A1 (Porto-Lisboa) bij de afslag naar Torres Novas, IP6 naar Abrantes, de belangrijkste weg naar Ponte de Sor of Gaviao; vanuit het noorden interieur: IP2 CasteloBranco-Portalegre;

Vanuit Lissabon: A6 Lisboa-Elvas of A6 Lisboa Estremoz, IP2 Estremoz-Portalegre;

Komende vanuit het zuiden: IP2 Beja-Evora, Evora A6-Elvas, of A6 Estremoz Evora-, IP2 Estremoz-Portalegre;

Vanuit Spanje: A6 Madrid-Lissabon te Elvas, internationale grens snelweg van Galegos-Portagem (Marvao). Iedereen uit Spanje ook zou kunnen komen in Noord-Alentejo van Marco (Arronches) of Retiro en Ouguela (Campo Maior).

De belangrijkste wegen hierboven genoemde kruispunten die hen verbinden met een dicht netwerk van nationale en gemeentelijke wegen die de regio in alle richtingen oversteken. Ze zijn van grote panoramische schoonheid en dus zorgen voor een uitstekende toeristische routes.

Voor hen reizen door middel van hun eigen vervoer kunnen de regio met de trein of bus te bereiken. De internationale trein van Madrid naar Lissabon heeft haltes in Noord-Alentejo in het Marvao / Beira station. De dienst geeft voorrang aan internationale passagiers.

Een gastronomische tour is niet zo eenvoudig als eerste gezicht lijkt. Wat zijn uw voorkeuren? Wat is het doel van uw bezoek? Hoeveel tijd hebben ze beschikbaar? Heeft u een all-inclusive reis geboekt, of bent u op zoek naar vrijheid, voor verrassingen, voor nieuwe ontdekkingen, of, zelfs, eenzaamheid?

Als je doorgaat met lezen, zal je misschien ontdekken hoe ik reis door deze regio's. Als de stad Porto is een volk, zoals ze zeggen in de Cidade Invicta ( "Unconquered City"), kan hetzelfde gezegd worden door diegenen van ons die bewonen een derde van het Portugese grondgebied, een gebied bijna zo groot als Guinee Bissau of België. Alentejo is een land van verscheidenheid en Noord-Alentejo is een doos van verrassingen.

Het is verleidelijk om deze regio te kleineren, liggend buiten de Taag, door het te schilderen in termen van zijn vlakte, zijn traag, lijzig gezang en de droge, dorre grond, geslagen door een genadeloze zon en fustigated door de koude wind van de Meseta. Gelukkig echter zijn de dingen niet zo eenvoudig, de imposante koren behoren daar in het Zuiden, ebbing als een zachte tij aan de rand van Serra d'Ossa.

Up here we zingen "Saias" (muzikale monologen of dialogen vergezeld door een of twee instrumenten), en moet je bij toeval terecht in Campo Maior, kunt u een slag van geluk en resoneren tot het zingen van zowel eenvoudige als complexe verzen, gezongen in koor bij de begeleiding van castagnetten, "Viola campaniria", mondharmonica of zelfs een harmonica of een harmonica.

Net als in de rest van de Alentejo je nog eet "arcordas" en "Migas". Het is op dit punt dat je zal tegenkomen een "filosofische" Conundrum: acorda is een soep waarvan de samenhang vloeit voort uit grote stukjes brood (gemaakt van lokaal geproduceerde tarwe) drijvend in een geurige bouillon van wilde kruiden (koriander of Pennyroyal) gebroken met knoflook en bezaaid met sprays van de beste olijfolie. Is dat het?

Nou, als je start het maken van vragen, zou een maand niet voldoende zijn om een lijst van alle mogelijke bijwerkingen van de ingrediënten, variërend van de eenvoudige olijf, door middel van kabeljauw, wijting, gegrilde sardines, om vruchten zoals vijgen en druiven. Of misschien ... een mengsel van een of meer van deze ingrediënten. Migas, ook een winters gerecht, is een pasta gemaakt van hetzelfde brood, verpakt en bereid in het vet van diverse gebakken varkensvlees, die zich zullen geserveerd worden met de migas, totdat het de consistentie van een bal of een rol heeft.
Dus, wat is het probleem? Nou het probleem ligt in het feit dat de rest van Portugal geeft de naam van AR; Orda een aantal 'ding' vergelijkbaar met onze "Migas" en dringt aan op het geven van de bijnaam van "Migas" om een flauwe versie van onze "arcorda". Oorlogen zijn begonnen voor minder in andere breedtegraden ... En tijdens de strengheid van de zomer heb je de kans om verrukt zijn door die koude lekkernij die verder gaat onder de naam "caspacho", zowel een fonetische en een culinaire variant van het Gaspacho die eveneens lekkernijen onze buren in het Spaans in Andalusië en Extremadura.

Hoewel het allemaal praktisch hetzelfde (in de hele regio) ... er zijn verschillen. Ik ken drie woorden te omschrijven waar Noord Alentejo keuken: precisie, kwaliteit en originaliteit. De precisie is aanwezig in de bereiding van gerechten en de behandeling van producten, met een speciale vermelding voor de bereiding van kaas en vleeswaren en worst.

De kwaliteit van de grondstoffen: varkensvlees, lamsvlees en kind zijn bij uitstek in dit opzicht, zoals de kwaliteit van de olijfolie. Originaliteit is aanwezig, vooral in het creëren van "Petiscos" (bijgerechten) en kleine starters wiens rijke en verrassende smaken winnen we over tot het punt dat we ze niet afmaken tot het einde van de maaltijd. En snoep? AlvaroCunqueiro, de encyclopedische Galicische gastronoom, schreef dat er slechts twee Europese banketbakkerijen in het veld, Slavistiek en Portugees, met de enige fout in onze snoepjes worden onze overmatig gebruik van ei!

We zijn blij met deze uitspraak, likken die vingers die zullen helpen in onze monden de onverbeterlijke erfgoed achtergelaten door de kloosters van Portalegre, Elvas, Monforte, Arronches en andere die ik ben, nog, onwetend van. Al deze lekkernijen hebben hun oorsprong in Alentejo, maar in de hele generaties zij zijn verfijnd, het produceren van enkele subtiele verschillen.

Echter, de lezer, die niet in staat is om een dergelijk onderscheid zal net zo blij met de ontdekking en laat de rest voor het leggen Genieters, gemeenschappelijke critici, nu dat er niet langer abten en abdissen. Het enige wat ik kan niet garanderen is dat je deze vruchten van het paradijs zullen vinden in een oogwenk, maar met vastberadenheid die u kan vinden mensen bereid om enkele deuren te openen.

De lokale bevolking (en hier is een hint) moet worden overtuigd dat de "onderzoeker" is op zoek naar de vreugde van de ontdekking en dat hij respecteert de lokale gewoonten. Aan de andere kant is er geen noodzaak om te duidelijk worden of over-enthousiast. Voor Alentejano, zijn een aantal goed doordachte woorden, voorafgegaan eerst door stilte, meer waard dan vele toespraken. En er is geen kwaad in het kijken mensen recht in de ogen.

U kunt last krijgen de oneven verrassing, natuurlijk, omdat het gemakkelijk is om "emigranten" uit andere delen die zijn gevestigd kleine gemeenschappen, "vluchtelingen" van de beschaving te vinden. Vluchtelingen van de beschaving, hè? Of beter gezegd, moeten we zeggen op zoek naar het ... Als dit gebeurt, is er niets anders te doen, maar om te zeggen, van achter het stuur van uw 4-wheel drive (parafraseren de oud Engels gezegde) "Mister Silva, veronderstel ik !..." Maar, laten we terug naar het onderwerp van voedsel.

Hoewel sommige "moderne" restaurants serveren u iets op elk moment van het jaar, moet je weten dat de regionale gerechten zijn zeer seizoensgebonden. Daarom moet uw keuze van voedsel verenigbaar met de tijd van het jaar waarin u reist. Dus hier is een andere tip: migas met varkensvlees niet mengen met een temperatuur van 400 graden in de schaduw, en de lokale bevolking zullen beurs hun lippen in bemusement als je aandringen op het hebben van Gaspacho tijdens de kerst-seizoen.

Je bent niet, natuurlijk, naar verwachting jezelf beroven van kazen, vleeswaren en worst, hoewel de kwaliteit varieert gedurende het jaar. Op dezelfde manier kun je niet vergelijken met die paaslam geslacht in augustus en september, met name als het lot geworpen heeft u een bevroren stuk vlees dat uit een verre plaats.

Je moet niet vergeten, ofwel, dat je in een gebied met een aantal belangrijke reservoirs, en ik zeg je alleen omdat het de moeite waard looRing rond de omgeving (soms daar aan het meer) voor bepaalde plaatsen die gemakkelijk kunnen worden gemist, waar u wordt geserveerd enkele uitstekende vissoepen en enkele fijne grills en barbecues. Ik ken een plaats waar ze barbecue karper en u zult niet vinden een enkele vis been! En ik zeg een ding.

Het noorden van Alentejo is begrensd, uiteraard, door de Taag en, althans voor nu, kunt u nog steeds vinden vis, zelfs lamprei. Toch is het tijd om het element water en de terugkeer naar het platteland te verlaten. Laten we spreken nu, met uw toestemming, van varken, varkensvlees, varkens, biggen, speenvarken en een dozijn andere namen waarmee dit edele dier is gedoopt.

Zelfs als het lot (of slechte lot, zou ik zeggen) geeft u een exemplaar opgefokt in sommige industriële varkens-stal, moet je proberen het Iberische varken, gevoed met eikels uit de steeneiken. Gewoon een opmerking, het vlees is donkerder (maar niet zo donker als zwijnen) en heeft een groot aantal vette lagen. Het is deze die zich in de ham of de Paio de Lombo (een soort worst gemaakt van terug) dat is gemaakt van dit soort varkensvlees. De textuur is volledig verschillend van de massa-geproduceerde varkensvlees en het heeft een veel sappige smaak.

Als je wilt vragen voor dit product, de gemeenschappelijke naam is "porco preto de boloto". Een beetje duurder, het de moeite waard betaalt het verschil. Laat de lezer zich voorstellen dat in plaats van het kopen van een lot ontmoet hij een onafhankelijke worst maker die nog steeds maakt iets genaamd "Poio Bronco".

Dit is terug, gekruid met alleen knoflook en zout en vervolgens verpakt in "sluiers" (tiež van het varken) en genezen in de open lucht. Hoewel deze techniek wordt gebruikt in Alentejo, het gebied waar je je doorheen reist heeft, naar mijn mening, een ongeëvenaarde meesterschap van deze produceren. En het is zo moeilijk te vinden als de Heilige Graal, omdat het maken van deze dingen geen aanmoediging heeft ontvangen.

Een andere zeldzaamheid is "cobeca de xara", een soort van "golontine" die de hoogte van perfectie in Portalegre bereikt. Het is waar dat ik soortgelijke gerechten in Engeland gegeten (met pruimen), in België (fromage de tête) en in Frankrijk. Sommige vrouwen in Alentejo noemen het zelfs "tête d'Achard", proberen zichzelf te geven het eerst uitgezonden. Het is een uitstekend voorgerecht, het combineren van het vlees van de kop van een big met kruiden en aromatische kruiden (vooral marjolein, salie en peterselie).

U moet echter weigeren, met name vette plakken, aangezien dit is een marketing truc om de hoeveelheid verhogen. Wat vleeswaren en worst genezen betreft, ik ben van mening dat die uit Noord-Alentejo zijn onovertroffen; poios. buchos. morcelos. forinheiros (vergeet niet de zwarte forinheiro terwijl het vers). Het is bijna een aforisme, maar ik zou zeggen dat over dit onderwerp, in de Alentejo, het ga je verder naar het noorden, hoe beter het wordt ... totdat je de Taag te bereiken.

Maar ... Please, voorkomen dat de impuls van vragen als "Dus, wat is typisch voor de streek?" Stop de auto, mensen te begroeten met een zekere nederigheid en vragen waar je een snelle hap kunt krijgen, Lingui eten ~ o, etc. Als je het leuk vindt, vraag de man van de "buy" (een typisch langs de weg of dorp, winkel, met een herberg of bar ernaast) waar u een aankoop.

Het kan zelfs zijn dat hij zal zeggen: "Doe geen moeite op zoek ergens anders-I 'll verkopen je wat mijzelf. Hey! Leopoldina - krijgen een linguica voor deze meneer." Dit is onwaarschijnlijk dat in een aantal elegante Portalegre Elvas of restaurant, maar in een dorp of langs de weg ... het is mogelijk. Met kaas ... het is hetzelfde.

Dankzij de beschermde oorsprongsbenaming, iedereen praat over Nisa kaas. Maar het gebied strekt zich een of andere manier dan die van de deelraad, en zelfs buiten de politieke grenzen, zijn er mensen die hier en daar achter schapen en geiten, met de hand melken, en die schiften de melk met kardoen en wacht op de juiste lengte van de tijd voor de kaas te genezen voordat het te koop.

Hier is een tip voor je: je hebt gestopt in Nisa, Alpalhclo, Tolosa, etc. En je zou graag wat van "die kaas"? In dat geval Sidle tot die oude man, die zit daar in het stadsplein, cogitating filosofisch, of die, in het 's avonds, zittend op een stoel bij de deur, en discreet bekennen, alsof er een beetje beschaamd, dat u een keer geprobeerd een bepaalde kaas ... en dat niets als het ooit gepasseerd uw lippen weer.

Op het eerste, de man krassen zijn hoofd, beroertes zijn drie dagen oude baard en zegt: "Ah, goed, er is niets zoals dat tegenwoordig." Don't give up - "Ok, laat staan, maar zelfs iets naderen het" Het "geïnterviewde" vraagt zijn buurman voor ideeën - "Is Chico nog maken kaas?" "Welke Chico?" "De een daar beneden met de kleine complot!" "Ah!" (pauze) "Weet ik niet over, misschien, was niet hij gaat rond de verkoop van het op woensdag?"

Na deze systematische aanval van twijfels en MAYBES (Alentejanos zijn alleen beslissend voor zeer speciale gelegenheden) de informatie zal worden gegeven uit - "als je lager zet die straat, het is de rode poort." Beste lezer, hebt u paio, je hebt kaas (gelukkig, brood nog steeds makkelijk te vinden).

Nu moet je wat wijn. Bel dit een probleem? U bent in het beloofde land. Voor het gemak worden alle wijnen uit deze regio generiek genoemd Portalegre wijnen. Zoals kan worden. Toch vindt u goede wijn bijna overal. In de wijnkelders, wijngaarden (vin de Chateau, voor degenen die dit soort dingen kunnen in het Frans), zelfs van de lokale, onafhankelijke producent, waarvan de wijn, we toegeven, een manier uit de internationale gehemelte, met een hoog alcoholgehalte, full - bodied (zelfs de blanken), maar ook vol van de persoonlijkheid.

Dit zijn wijnen te proeven met voedsel, in de mond te combineren met de sterke aroma's en smaken van de keuken. De gouden regel hier, zoals met alles, is om te blijven zoeken, omdat het kan gebeuren dat u wellicht niet gediend van de beste kwaliteit te beginnen. Soms ons oordeel wordt gelegd op proef, om te waarborgen zijn wij waardig proeven van de goddelijke nectar.

Er zijn natuurlijk een aantal gerenommeerde labels, waarover er geen twijfel, maar de kwaliteit varieert naar gelang van de oogsten. Reserve wijnen met juridische garanties inzake de duur van de vergrijzing (en de extra garantie van de eerlijkheid van degenen die verantwoordelijk zijn voor de productie en het bottelen van wijn en coöperaties) zijn zeker van een weddenschap. Sommige zijn een beetje duur, maar wat de ...! U heeft betaald veel meer voor een Chateau-Lafitte. Eerder vermeldde ik dat Noord-Alentejo gerechten seizoensgebonden zijn. Hier zijn een aantal willekeurig geselecteerde suggesties.

Op het moment van het jaar waarin varkens (januari-februari) geslacht, cocho / o bouillon gemaakt met varkens ingewanden, bloed varken, vet, specerijen, gegeten met brood en partjes sinaasappel op de zachte smaak. Op Pasen, sorapote /-lammeren of geitjes, het bloed van het dier, kruiden en de ubiquftous tarwe brood-schapen hersenen en in het land beurzen op maandag en dinsdag na Pasen, geroosterd lam of jonge geit (normaal het been) .

In de zomer, Gaspacho en de eindeloze bijgerechten, stoofschotels, gebakken vis en salades en huisgemaakte boerderij kip en tomaat. In de winter, de bovengenoemde orcordos en migos, het licht bouillon "Sapo de ruiten" gemaakt in de regio met een kalkoen basis en met munt toegevoegd voor geur. Laten we nu eens gaan naar de snoepjes: In Elvas, sericoio, of serico (een zoete oorsprong in kloosters), hoewel het kan worden gevonden in de hele regio. Queijodos (kwarktaart) gemaakt van wrongel schapen.

Tijdens Carnaval, (nogados taarten gemaakt met noten, amandelen, walnoten, enz.), Filhos (gefrituurd deeg), of als mijn grootmoeder en zus placht te zeggen: een Filho, twee filhozes, en boleimas (eenvoudige gebak). Op Pasen, cakes en zuurdesem, uit hetzelfde deeg, folores (Pasen pudding) gevormd om vertegenwoordigen verschillende vormen en figuren. Logortos (zuurdesem taart in de vorm van een hagedis) zijn verplicht en zijn gevuld met een of twee gekookte eieren.

Ze zijn versierd met gekleurde linten rond de nek (een hagedis met kraag alsof het een kleine hond, kan dit alleen gebeuren in Alentejo) en amandelen vaststelling van de wervelkolom. Ook deze dagen is het mogelijk om vrouwen te zien op Pasen-time die grote bakken gemaakt van bladeren, vol van zuurdesem cakes en puddings Pasen op hun weg naar de bakker.

Met Kerstmis, maken ze bot, meestal gevuld met kikkererwten en zoete pompoen. Hier en daar vindt u tecolameco op het menu. Ik kan je niet kwellen door te beloven dat die je niet gemakkelijk kunt vinden. Convent snoepjes hebben alleen overleefd, in de hoofdzaak, verankerd binnen boeken recept doorgegeven van moeder op dochter.

We moeten wachten tot lokale raden de openbaarmaking van deze informatie te bevorderen en voor sommige belangstelling van restaurateurs en banketbakkers. Mochten sommige familie hun deuren voor u open gooien in een gastvrije en Groot-onthaal, dan moet je zeker het verschil tussen sericoio voor commerciële consumptie in restaurants en de echte zoete (de oorspronkelijke naam is serico), kan die nog worden geplaatst in de oven in tin laden.

Aangezien ik niet wil je verleiden met louter fictie, zal ik u niet beloven manjar branco of haar variant, manjar echt. Ik dacht dat ik niet kan zien de grote-achternicht van een aantal non Clarissa uit Portalegre geduldig plukken de borst van een boerderij kip (en het zo lang duurt nemen om te koken), slijpen rijst in een fris, fijn meel en na dit moeizame voorbereiding, bieden de romige verspreiding op een porseleinen schaal, geërfd van sommige Colonial India Officer ... Ik heb te horen gekregen dat ze zijn begonnen met het maken van snoepgoed gemaakt van eieren weer, net als in de beurzen van mijn kinderjaren ... Mijn enige bedoeling is om uw eetlust te scherpen en uw belangstelling voor ontdekking.

En mocht je toevallig ontmoeten sommige kerels gekleed in blauwe capes en breedgerande hoeden, zijn zij de leden van de Noord-Alentejo Gastronomische Society. Stel ze vragen, en zij helpen u graag.. Met deze eerste reis zult u de basis leggen voor toekomstige reizen, waarvan ik weet zeker dat je zult maken. Omdat Alentejo, als een ui, heeft vele lagen te ontdekken.